Κόσμος παροξυσμού

Σ' έναν κόσμο γεμάτο από ανθρώπους, από διαφορετικά μυαλά, σώματα, χρώματα, ιδέες, καρδιές. Σ' έναν κόσμο γεμάτο από οντότητες που πέφτουν στο μύθο της μουσικής, στην τέχνη των ναρκωτικών, στη μοναξιά του αλκόολ, αναζητούμε όλοι ένα κάτι που δεν έχει δει ή δώσει ουδείς άλλος. Σ' αυτό τον κόσμο ψάχνουμε να νιώσουμε μοναδικοί, γιατί ξέρουμε πως ο καθένας μας είναι σα τη μύγα μέσα σ' ένα εργοστάσιο βιομηχανίας γάλακτος. Σ' αυτό τον κόσμο άλλοι για να ξεχωρίσουν ληστεύουν, δολοφονούν, αγορεύουν, δημοσκοπούν κι άλλοι γράφουν, παίζουν, σκηνοθετούν, τραγουδούν. Όμως πια δε μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. Όχι, γιατί ποτέ δεν υπήρξε καλό ή κακό, αλλά γιατί πλέον κανένας δεν ορίζει τίποτε και όλοι ζουν για το αύριο, δίχως αύριο.


*Ο καθένας νομίζει τα όριά του όρια του κόσμου.
*Αφιερωμένο σε δυο πρόσωπα που μου έμαθαν πως ο κόσμος έχει άλλα όρια από τα δικά μου. Ευχαριστώ! Τον καθένα ξεχωριστά για τον τρόπο του.